Żelbetowa płyta drogowa pełna (typu
MON) jest elementem wykorzystywanym przy budowie dróg
tymczasowych o wzmożonym ruchu samochodowym oraz do
budowy nawierzchni placów składowych.
Prefabrykowana płyta drogowa posiada kształt prostokątny,
ze zbieżnością ścianek bocznych (wynikającą ze względów
technologicznych) ku górze wynoszącą 4 mm. Produkowana
jest w dwóch wariantach wysokości i dwóch wariantach
szerokości (dla każdej grubości). Na dłuższych
ściankach bocznych płyta posiada odpowiednie wnęki
zaopatrzone w uchwyty montażowe. Prefabrykaty wykonane
są z betonu klasy C40/45 zbrojonego stalą 34GS.
Asortyment:
| Element |
Długość
L |
Szerokość
B |
Wysokość
H |
Waga |
| PD 300x100x15 |
300 cm |
100 cm |
15 cm |
1125 kg |
| PD
300x150x15 |
300
cm |
150
cm |
15
cm |
1688
kg |
| PD
300x100x18 |
300
cm |
100
cm |
18
cm |
1350
kg |
| PD 300x150x18 |
300
cm |
150
cm |
18
cm |
2025
kg |
Składowanie i transport:
• Płyty
należy składować na równym i utwardzonym podłożu
- na dwóch drewnianych podkładach o przekroju 8 x
8 cm.
• Płyty układa się w pozycji wbudowania - w stosach
o wysokości do 1,8 m - oddzielając poszczególne płyty
dwoma drewnianymi przekładkami o przekroju 8 x 8
cm. Długość przekładek nie może być mniejsza niż
szerokość płyt w sztaplu.
• Należy unikać składowania zdemontowanych płyt drogowych
- zdemontowane płyty powinny być przełożone bezpośrednio
na nowe miejsce lub załadowane na środki transportu
i przewiezione na miejsce ponownego użycia.
• W jednym stosie mogą być układane tylko płyty o
tych samych wymiarach.
• Przewozu płyt dokonuje się otwartymi środkami transportu.
Płyty na środkach transportu układa się w sposób
analogiczny jak przy składowaniu. Zmienia się jedynie
wysokość sztapla, która przy transporcie nie powinna
być większa niż 1 m.
Wykonanie
nawierzchni z płyt drogowych:
A. Przygotowanie
podłoża gruntowego
• Na trasie drogi należy usunąć grunt humusowy.
• Teren pod drogą należy wyrównać zgodnie z założoną
niweletą z jednoczesnym usunięciem kamieni, korzeni,
etc.
• W przypadku występowania gruntów przepuszczalnych,
niewysadzinowych (żwiry, piaski średnioziarniste
i grubozioarniste) nie jest wymagana podsypka piaskowa.
Takie podłoże należy tylko wyprofilować w kierunku
poprzecznym i podłużnym oraz maksymalnie zagęścić
i już nadaje się do układania nawierzchni z płyt
drogowych.
• W przypadku występowania gruntów nieprzepuszczalnych
lub wysadzinowych (pyły, gliny, lessy, gliny piaszczyste)
dodatkowo, w uformowanym korycie drogowym, należy
ułożyć i dobrze zagęścić 10-20 cm warstwę gruboziarnistego
piasku.
• W przypadku występowania gruntów o małej nośności
(np. torfy), należy je zastabilizować lub wymienić.
• We wszystkich przypadkach należy zapewnić dobre
odwodnienie trasy drogi.
B. Układanie płyt
• Układanie nawierzchni z płyt drogowych najlepiej
jest przeprowadzić bezpośrednio z samochodu (montaż "z kół"),
przy pomocy żurawi samochodowych lub samojezdnych,
wyposażonych w zawiesie czterohakowe mocowane do
uchwytów montażowych osadzonych w płytach.
• Płyty należy układać w taki sposób, aby przylegały
do podłoża całą swoją powierzchnią.
• Szczeliny powstałe między sąsiednimi płytami należy
wypełnić piaskiem. Szerokość tych spoin oraz różnica
poziomów sąsiadujących krawędzi płyt nie może być
większa niż 10 mm.
C. Konserwacja
nawierzchni
• niedopuszczanie do przekraczania maksymalnych dopuszczalnych
obciążeń płyt drogowych;
• usuwanie zanieczyszeń;
• oczyszczanie rowów odwadniających;
• wymiana zniszczonych lub uszkodzonych płyt;
• bieżąca naprawa zapadniętych odcinków drogi (poprzez
zdjęcie płyt, uzupełnienie i zagęszczenie podłoża
i ponowne ułożenie płyt);
Należy pamiętać,
że trwałość drogi z prefabrykowanych płyt drogowych,
jak również procent odzyskiwania prefabrykatów uzależnione
są w znacznej mierze od właściwego przygotowania
podłoża gruntowego oraz od właściwej i systematycznej
konserwacji nawierzchni.